الهى - جلّ و علا - از آن حاصل آيد گشايشى به سزا داد و انشراح فؤاد و توسّع قلبش به عطاى بهره نهاد تا بتواند با بهره‌مندى از اين پشتوانهء نامحدود و بىكرانه ، بار گران بار ختم رسالت را بر دوش جان گيرد ؛ چون مبعوث گردد و دعوت را بنياد نهد بر آزار جاهلان و استهزاى كافران صبر كند و به هر حال و در هر كار جز خداوند را منظور ندارد و اين جمله را با صبر و بردبارى و گذشت و پايدارى تحمّل فرمايد تا راه خدا كلّاً و جزءاً براى خلق روشن شود و اقدام آماده در آن صراط مستقيم ، بىلغزش و با صفاى فطرت ، صاف و ساده روبه راه گردد . از اين شرح صدر و سعهء قلب كه حاصل احاطهء لطف‌آميز الهى است به حضرت رسول اللّهى در هر گاه و به همه وقت ، سورهء انشراح كه جزء سُوَر اواخر قرآن كريم واقع گشته نشان‌ها دارد و بيان‌ها ؛ و ما را عقيدت در باب شرح صدر جناب مصطفوى صلى الله عليه و آله همين است كه خداى تعالى رسول رهنماى ما محمّد را كه خاتم النّبيّين است و سيّد المرسلين صلى الله عليه و آله ، از مايهء معرفت در حدّ اعلا و از سرمايهء طاعت به قدر اوفى مايه دار كرد و حضرتش را به خلوص و تقوا مخصوص گردانيد و در مركز دايرهء حفظ تمام و صيانت تامّ ، معصوم آفريد و بدين گونه مبرّى از سوء قصد تسويلات شيطان رجيم برگزيد . بدين صورت كه چون از شير باز گرفته شد برترين ملك و بزرگترين فرشتهء خود را شبانه روز با آن آفتاب دل افروز و موحّد مشرك سوز ، قرين ساخت و بر وى موكّل ، تا حضرتش را با آن كه بعون اللَّه تعالى در باطن امر و در عالم عقل اصلًا اساس مكرمت است و رأس فضيلت ، در اين سراى ظاهر به طريق مكارم و محاسن اخلاق و محامد صفات روانه سازد و در اين راه روشن همراهى نمايد ! و اين كلام نه سخنى است كه از خود مىگوييم و اين طريقه نه راهى است كه به خود مىپوييم ، نصّ افادات وصىّ بى فاصلهء محمّد مصطفى علىّ مرتضى - عليهما و آلهما صلوات اللَّه الملك العلّام - اين نكتهء شريف را باز گو مىكند و اين مطلب